"Rijkdom"
- rds online group
- 13 feb
- 4 minuten om te lezen
Op dit moment is het meeste geld in het bezit van een beperkte groep mensen.
Het is echt niet eerlijk verdeeld en dit is al eeuwenlang het geval.
De “gewone” mens mag zich te pletter werken en wordt door de machthebbers steeds meer uitgeknepen.
Dit gaat ook eindelijk veranderen en eerlijker verdeeld worden.
Het is niet de bedoeling dat de rijken zich, ten koste van de hardwerkende medemens, in weelde blijven vermaken.
Eerlijk verdiende rijkdom is wat anders dan de graaicultuur die bij vele machthebbers speelt. Hier wordt nog een enorme strijd om gestreden, want dit laten ze zich natuurlijk zomaar niet afpakken.
Langzaamaan gaan zij dit inzien en wordt er op ze ingewerkt.
Elk mens heeft het recht om te doen wat hij wil en moet hier naar alle eerlijkheid voor betaald worden.
Geld is nooit bedacht om een ander uit te melken.
Het was in eerste instantie gewoon een ruilmiddel.
Dit ging heel lang goed totdat de eerlijkheid het verloor van de macht.
Dit speelt alweer heel wat eeuwen en veel geld is van de mensen afgepakt.
Velen zijn verhongerd of leefden in bittere armoede.
Allemaal omdat de machthebbers een luxeleven wilden leiden.
Dit waren verschrikkelijke tijden voor de mensen die toen leefden.
Een eigen mening werd niet geduld en ook de kerk deed hieraan mee.
Alles voor de pracht en praal.
Er werd veel misbruik gemaakt van de mensen.
In sommige landen speelt dit nog steeds en heeft de kerk veel macht.
In andere landen worden de mensen zwaar onderdrukt en leven zij in armoede onder hun heerser of koning.
De rijksten dachten dat ze alles konden maken en denken dat nog steeds.
Kindermisbruik, te grote huizen of kastelen, het duurste eten en de duurste feesten.
Allemaal om hun grote ego’s te sussen.
Dit kan nu echt niet meer en heeft nooit gekund.
Toch is alles door de mensen gepikt en waren ze te bang om in opstand te komen.
Onderdrukking geeft macht en dat weten de machthebbers maar al te goed.
Zoals gezegd gaat dit eindelijk veranderen en dit komt de gehele mensheid ten goede.
Mensen kunnen zelf heel goed bepalen wat ze willen verdienen en dit ook krijgen.
Alles zal met algehele goedkeuring van kleinere gemeenschappen gebeuren.
Er zijn geen machthebbers meer nodig.
De mens kan zich uitstekend zelf redden, zoals het vroeger ook ging.
De aarde zal weer genezen en mensen kunnen zelf hun voedsel verbouwen.
Zo eten ze weer goede voeding.
Ziektes zullen hierdoor verdwijnen, zodat de dokters niet meer nodig zullen zijn.
Het zelfgenezende vermogen wordt weer aangewakkerd en het maakt de mensen blij dat ze weer weten hoe zichzelf te genezen.
Kleine gemeenschappen bepalen in algehele overeenstemming hun eigen gedragsregels en het geld wordt eerlijk verdeeld.
Stress bestaat niet meer en ieder mag zijn eigen leven zelf invullen.
Iedereen is weer gelijk en niemand voelt zich verheven boven een ander.
Zo zie ik het lieve mensen. Is dit niet een prachtig leven?
Dat is pas echte rijkdom!
Leven zoals jij het wilt in alle rust en liefde!
Of het uitkomt weet ik niet.. maar als je geen hoop krijgt slaat de negatieve spiraal in je leven toe...
De dood is niet eng.... de dood is net als het leven iets dat je overkomt.
Kijk naar de video en volg het verhaal van iemand die 4 decennia stervenden heeft geobserveerd en begeleid.
Dus als je aan een stervende zijn of haar bed staat, neem dan liefdevol afscheid en deel alles wat je over ze kwijt wilt.
Want zijn zijn na het sterven nog in je buurt om je reacties mee te mogen krijgen.
In deze onderstaande video komt een controversieel, bijna uitgewist inzicht van Elisabeth Kübler‑Ross naar voren: wat er werkelijk gebeurt in de eerste drie uur na het einde van de lichamelijke functies, en waarom mensen uit allerlei culturen intuïtief aanvoelen dat er “iets” nog in de kamer is — van subtiele veranderingen in de sfeer en onverklaarbare rust tot het duidelijke gevoel dat een aanwezigheid blijft hangen voordat zij de drempel volledig overschrijdt.
Dit zijn geen willekeurige indrukken of romantische beeldspraken, maar een terugkerend patroon in de verslagen van verpleegkundigen, medewerkers van uitvaartondernemingen en familieleden: gelaatstrekken die verzachten, vreemde “laatste zuchten”, een merkbare verandering in het gewicht en de stilte van de ruimte — signalen zo constant dat zelfs de meest nuchtere professionals de idee van de dood als onmiddellijke uitknop begonnen te bevragen.
Het gaat hier niet om gruwelijke details of koud medisch jargon.
Het gaat om een heilig interval: de eerste drie uur, waarin het bewustzijn niet langer gebonden is aan het lichaam, maar nog niet helemaal verdwenen is — een liminale ruimte waarin veel mensen zich “van bovenaf bekeken” voelen, zich geroepen weten om te blijven, te spreken, te vergeven en bewust los te laten wie zojuist de drempel is overgestoken. Kübler‑Ross laat zien dat deze brug tussen werelden verder reikt dan religie en cultuur: steeds opnieuw beschrijven mensen dezelfde stille aanwezigheid, dezelfde innerlijke drang om nog even te blijven, dezelfde vrede die ontstaat zodra ze durven zeggen: “Ik hou van je.
Je mag gaan.
Het komt goed met mij.
” Wat je hier zult ontdekken, daagt de opvatting uit dat bewustzijn niets anders is dan hersenactiviteit, hertekent liefde als een band die blijft trillen na de laatste hartslag, en nodigt je uit om die eerste drie uur niet te zien als kille ziekenhuis‑tijd, maar als een eenmalig, heilig venster voor afscheid, verzoening en diepe innerlijke heling.
Opmerkingen